Elise, 6 juni 2009
Nederland , Steenbergen

Ze komen zo, de meisjes uit Paramaribo..

Zaterdag 6 juni 2009

In mijn vorige verhaal schreef ik zo mooi, het avontuur is voorbij.
Nu heb ik wel geleerd dat je zoiets nooit te vroeg moet zeggen!
Het was ontzettend vreemd om weg te gaan van ons ‘thuis’ in Suriname. Na iedereen gegroet te hebben met stiekem toch wat traantjes stapten we dan voor de laatste keer bij Chip in de taxi.
Ik heb de hele weg alleen maar buiten zitten kijken. Ik wilde niks missen.
Eenmaal aangekomen op Zanderij begon dan toch echt ons laatste avontuurtje.
Nadat al onze koffers stevig geseald waren, zo stevig dat niemand ze nog los zou krijgen, gingen we in de rij om onze bagage in te checken.
Eenmaal aan de beurt ging mij koffer zonder problemen door het luik waar het goed opgeborgen zou worden op een kar en naar het vliegtuig zou worden gebracht, zodat niemand er nog aan zou hoeven te zitten. Althans, al deze veronderstellingen dacht ik op dat moment...
Mijn handbagage was helaas 4 kg te zwaar. ‘Maak maar open, gooi maar iets weg!’ Waarschijnlijk schrok de douane man zo van mijn plotselinge gezichtsuitdrukking op dat moment dat hij die paar kilootjes (die ik kwijt ben geraakt in Suri?) wel door de vinger zag.
Op naar het volgende stressmoment.
Kelly en Angelique hadden namelijk wel teveel bagage in hun koffer en moesten betalen. Op naar die balie dan maar...
Inmiddels stond Ellen daar in de buurt bij een douane man en gebaarde ons niet te komen. Helaas moesten we die kant op, en moesten ook wij eraan geloven. Drugscontrole!
Meer veel pijn en moeite gaf ik mijn paspoort af en liep naar Angelique en Kelly die blijkbaar (nog meer?) problemen hadden.
Ellen moest alvast mee met de douane man...
Bij die meiden bleek hun pinpas het niet te doen omdat het een Nederlandse pas was. Er kon alleen contant of met creditcard worden betaald. (Die ik toevallig net bij me had!)
Gelukkig mocht ik ook voor hen betalen, maar wel bij een andere balie.
Wij daar heen, met alle spullen van die meiden...
Bleek ik mijn paspoort nodig te hebben!
Terug naar de douane man...
Na een half uur wachten bleek alles in orde te zijn. Nog een half uur voor vertrek, nog een hele drugscontrole te gaan.
Nadat we daar een paniekende Ellen aantroffen, kregen we voor de zoveelste keer die dag de zenuwen.
De vreemde meneer hield mijn paspoort stevig vast en beval mij mijn koffer uit een hele grote berg te vissen. (Vandaar die veronderstellingen eerder in het verhaal...)
Toen dat was gebeurd mocht ook nog eens zélf het gesealde eraf halen.
Toen ik aangaf dat het niet lukte vroeg meneer doodleuk of ik misschien geen mes bij had! Na voor de zekerheid mijn handbagage te hebben gecheckt ging hij toch maar een schaar voor me halen.
Ondertussen kwam er een mevrouw uit het kantoortje waarbij er cocaïne in haar koffer was gevonden. (Zenuwmoment 1238...)
Maar nadat de douane man zeker wist dat mijn koffer alleen een rommel was werd de boel nog even gescand.
Gelukkig wist toen het hele douane personeel wat er allemaal in mijn koffer zat! ‘Lekker hé mevrouw, borgoe!?’
Helaas stonden mij na dit voorval nog een paar lastigere vragen te wachten toen ik mee ‘backstage’ mocht in het kantoortje van de opper douane man.
Gelukkig was ik geslaagd en mocht ik net als de andere meiden gaan rennen om ons vliegtuig te halen.
De vliegreis zelf verliep gelukkig heel relax. De tijd ging snel, de films en spelletjes waren leuk en het eten was best te doen.
Eenmaal aangekomen op Schiphol hadden we, los van koude voeten, onze bagage als een van de eerste! Je moet er wat voor over hebben, maar dan heb je ook wat!
Toen we door de deuren kwamen ging het allemaal heel snel. Veel mensen en een gigantisch spandoek stonden op ons te wachten.
‘No spang ze komen zo, de meisjes uit Paramaribo.’
Op het moment dat ik iedereen omhelsde leken de 4 maanden ontzettend snel voorbij gegaan en ook alweer ver weg!
Thuis had ik het ene feestje na het andere en heb ik mijn slaap van de week echt moeten inhalen.
Nu ben ik weer helemaal gewend in Nederland en moet ik het doen met de zoete herinneringen van het mooiste avontuur van mijn leven...
Nogmaals iedereen ontzettend bedankt!

Verras Elise in Suriname met een belletje via HalloBuitenland.nl